In bijna elk conserveringsdossier dat wij onder ogen krijgen, is de specificatie pas echt gelezen toen de steiger er al stond. Op dat moment kost elke onduidelijkheid geld, en zelden dat van de partij die ze veroorzaakt heeft.
Een coatingspecificatie wordt geschreven in de aanbestedingsfase. Ze wordt uitgevoerd maanden later, door mensen die er niet bij waren toen ze geschreven werd. Daartussen zit een stilte waarin niemand het document echt doorneemt, omdat het er technisch verzorgd uitziet en omdat iedereen ervan uitgaat dat de ander het nagekeken heeft.
Waar het meestal misgaat
De voorbehandelingsgraad staat er, de meetmethode niet. Sa 2 en Sa 2½ liggen dicht bij elkaar op papier en ver uit elkaar in uren. Wie bepaalt of het gehaald is, met welke referentie, en wat gebeurt er wanneer de inspecteur en de uitvoerder van mening verschillen? Staat dat niet in de specificatie, dan wordt het ter plaatse uitgevochten — met de steiger op kosten van iemand.
De laagdikte staat in gemiddelden. Een primer van 75 µm DFT is iets anders dan een primer waarvan het gemiddelde 75 µm is. De verdeling, het aantal meetpunten, de tolerantie naar boven: dat bepaalt of een laag wordt goedgekeurd of overgedaan. Overdiktes zijn trouwens even duur als onderdiktes, want ze leiden tot hechtingsproblemen in de eindlaag.
De klimaatvoorwaarden ontbreken of zijn onhaalbaar. Dauwpunt, staaltemperatuur, relatieve vochtigheid. In een dok in november zijn dat geen formaliteiten maar de reden waarom er dagen niet gewerkt wordt. Staat er niets over wie dat risico draagt, dan draagt de uitvoerder het — en verrekent hij het achteraf.
Het acceptatieregime is niet belegd. Wie keurt tussentijds, hoeveel meetpunten, wie tekent af, en wat gebeurt er met een laag die al overschilderd is voor er gekeurd werd? Een specificatie die dat niet regelt, verplaatst het probleem naar het einde van het project, wanneer alles al onder een eindlaag zit.
Waarom het te laat gelezen wordt
De inkoper leest op prijs. De projectleider leest op planning. De uitvoerder leest pas wanneer hij de scope moet begroten — en dan is de prijs al aanvaard. De enige die de specificatie technisch beoordeelt, is doorgaans dezelfde partij die ze moet uitvoeren, en die heeft er geen belang bij om de onduidelijkheden aan te wijzen voor het contract getekend is.
Een goede test: neem uw specificatie erbij en zoek de zin die zegt wat er gebeurt wanneer een laag wordt afgekeurd. Staat die er niet, dan is dat geen detail dat over het hoofd gezien is — dan is het de duurste onbeantwoorde vraag in het dossier.
Wat het kost om het wel op tijd te lezen
Twee uur. Dat is doorgaans genoeg om een conserveringsspecificatie door te nemen en de plekken aan te wijzen waar de scope vaag blijft, waar het acceptatieregime niet belegd is en waar het weerrisico onbenoemd blijft. Diezelfde twee uur na het tekenen kosten u de discussie, de stilstand en het meerwerk.
De vraag is niet of een specificatie gaten heeft. Die heeft ze altijd. De vraag is of u ze kent voor u tekent, of erna.